In de familiehistorie van de Stellers komt Ruppertsecken voor in de huwelijksakte van Johann Heinrich Steller, zij het geschreven als Rübershekken of Roebershek. Hij gaf aan hier geboren te zijn. Bij de zoektocht naar de regio waar de Stellers leefden, is de vermelding van Ruppertsecken in combinatie met de Donnersberg en Marienthal van essentieel belang geweest voor het uiteindelijk gevonden verhaal van de familie.

Ruppertsecken met het kerkhof.

Ruppertsecken is ontstaan als een kasteelnederzetting en met zijn 476 meter boven zeeniveau is het het hoogste dorp van de Pfalz. Het telt 390 inwoners, waarvan 65% protestants en 27% katholiek is (cijfers uit 2004). De oppervlakte van het district is 943 hectare, waarvan 503 hectare bos.

Het dorp ligt aan de voet van het voormalige kasteel Ruprechtseck (498 meter boven zeeniveau), dat vermoedelijk in het midden van de 13e eeuw werd gebouwd door de graven van Altenbaumburg. Rond 1300 kwam het kasteel door een huwelijk in handen van de Heren van Bolanden en in 1335 werd het door aankoop eigendom van de Paltzgraven. Na een erfenis viel het in 1444 in handen van de graven van Veldenz-Zweibrücken. Na conflicten werd het kasteel in 1470 belegerd en verwoest door een leger van de Keurpalts onder Friedrich I.

Het dorp Ruppertsecken ontwikkelde zich pas lange tijd nadat het kasteel was gebouwd en werd voor het eerst genoemd in 1401. Het bleef eigendom van de Keurpalts tot 1793. Zoals bijna overal dienden de ruïnes als een welkome steengroeve voor het bouwen van huizen, waardoor weinig overblijfselen van het metselwerk zijn overgebleven.

Ruppertsecken omvat de regio Schwarzer Graben, Oberer- en Unterer Thierwasen, en Ober- en Unter-Gerbacher Hof. De oppervlakte en grenzen van de gemeente zijn verschillende keren gewijzigd. Een kapel in het dorp werd voor het eerst genoemd in 1517, maar is later verwijderd. Pas in 1857 werd een kleine katholieke kerk gebouwd. De protestanten zijn aangesloten bij Marienthal. In 1972 werd een ruime begraafplaatskapel gebouwd. Het stadje had van 1767 tot 1937 twee confessionele scholen. Tegenwoordig maakt Ruppertsecken deel uit van de gemeente Rockenhausen.

In Ober-Gerbacher Hof (Wüsten Gerbacherhof), op loopafstand van Ruppertsecken, is Johann Heinrich Steller geboren. Zijn moeder, Christina Weber, laat hem in 1777 dopen in de protestantse kerk van Marienthal. Op dat moment, terwijl Johann Heinrich Steller wordt gedoopt, bevindt zijn vader, Johann Gottfried Steller, zich als 24-jarige militair in Holland. Christina geeft aan dat Gottfried de vader is, wat waarschijnlijk betekent dat ze nog ongehuwd waren op dat moment. Het is onduidelijk of de in Münchweiler geboren Christina Weber bij haar ouders woonde in Wüsten Gerbacherhof of dat zij daar bijvoorbeeld op een boerderij in dienst was.

vanaf Unter-Gerbacherhof de oostelijke toegangsweg tot Ober-Gerbacher Hof.

Marienthal heeft ook slechts een bescheiden rol gespeeld in de geschiedenis van de familie. Johann Heinrich Steller werd hier gedoopt op 1 juli 1777, maar er komt verder geen vermelding van de naam Steller voor in de kerkboeken die gebeurtenissen uit de omliggende dorpen bevatten, waaronder Bruchhübel, Ernsthauserhof, Mühlkling, Oberer Thierwasen, Ruppertsecken, Russmühle, Schwarzengraben, Thierwasen, Würzweiler, Wüstengerbach, en Wüstengerbacherhof. Desondanks komt Marienthal wel voor in verschillende akten in Nederland als de geboorteplaats van Johann Heinrich Steller.

Marienthal is een voormalig kloosterstadje met een rijke geschiedenis. Het Prämonstratenser nonnenklooster, oorspronkelijk gesticht rond 1140 vanuit Münster-Dreisen, heeft in het verleden een prominente rol gespeeld. Het kloostergebouw met kapel en herberg werd naar alle waarschijnlijkheid opgetrokken rond 1150. Rond 1275 begon men met de bouw van een imposante kloosterkerk, wat echter leidde tot financiële problemen voor het eens welvarende klooster. Hierdoor moest het klooster veel van zijn landgoederen verkopen. Aanvankelijk waren de heren van Hohenfels de rentmeesters (beschermers) van het klooster, maar vanaf 1351 namen de graven van Falkenstein deze rol over. Het klooster werd vermoedelijk ontbonden tijdens de Reformatie.

Tijdens de Boerenoorlog in 1525 liep het klooster zware schade op door brand. In 1848/50 werden de ruïnes van het oude klooster afgebroken en op dezelfde locatie werd de evangelische kerk gebouwd, grotendeels opgetrokken uit de oorspronkelijke stenen. Opmerkelijk zijn de grafstenen van verschillende graven van Falkenstein en een sarcofaag met een afbeelding van zeven kinderen van een jonggestorven graaf van Falkenstein.

Marienthal, voorheen bekend als Mergenthall en ooit toebehorend aan de Mark Kirchheim, werd in 1541 overgedragen aan de keurvorstelijke Paltz. Tegenwoordig maakt de plaats deel uit van Rockenhausen.

Het kerkje van Mariental waar Johann Henrich Steller is gedoopt

De familie Steller was rijk vertegenwoordigd in Dörnbach, generatiegenoot van Weigrand Steller was Georg Steller die daar drie jaar eerder is geboren. Er is tot nu toe maar een kleine link tussen de familie Steller uit Bischheim en Dörnbach gevonden, namelijk bij de doop van het kleinkind van Johann Urban Steller in 1740 is de getuige en naamgever de vrouw van Siegfried Steller uit Willmenrod, Anna Margaretha Schwannin uit Koningswinter die op 24 juni 1710 met elkaar te Bischheim gehuwd waren.
Dörnbach ligt ongeveer vier kilometer ten zuidwesten van de kernstad Rockenhausen. De oudste nog bestaande vermelding van de plaats dateert uit de 12e eeuw. Aanvankelijk was de naam van de plaats Whileebach, wat zich vertaalt als “Bach des Düring” en mogelijk duidt op een nederzetting uit Thüringen. Tot het einde van de 18e eeuw behoorde de plaats tot de heerschappij van Reipoltskirchen. De Wetzenbach stroomt dwars door het dorp, waar hij uitmondt in de Dörnbach.
Van 1798 tot 1814, toen de Paltz deel uitmaakte van de Franse Republiek (tot 1804) en vervolgens deel uitmaakte van het Napoleontische rijk, werd Dörnbach opgenomen in het kanton Rockenhausen. Vanaf 1816 behoorde de plaats tot Beieren. Van 1818 tot 1862 maakte Dörnbach deel uit van het Landkommissariat Kirchheim, dat toen werd omgebouwd tot stadsdeelkantoor. In 1928 telde Dörnbach 580 bewoners in 122 woningen. In die tijd behoorden de katholieken tot de parochie van Imsweiler, de protestanten tot die van Rockenhausen. Vanaf 1938 maakte de stad deel uit van de gemeente Rockenhausen.

Dörnbach

Rockenhausen

Kirchheimbolanden, voorheen Kirchheim, bevindt zich in de Palts, op het overgangspunt van de Noord-Palts Hooglanden naar het Alzey Hill Country in het oosten. De kernstad ligt ongeveer vier kilometer ten noordoosten van de Donnersberg.

In 1737 verhuisde Carl August von Nassau-Weilburg zijn woonplaats van Weilburg naar Kirchheim. Carl Christian von Nassau-Weilburg bezat tijdelijk zijn eigen infanterieregiment (1755-1759) in Mannheim bij de keurvorst van de Paltz en was ook tijdelijk generaal van Nederland, waar hij gouverneur was. Friedrich Wilhelm (1788-1816) van Nassau-Weilburg verliet de stad in 1793 vanwege de Franse Revolutie en ging naar Bayreuth. Hiermee eindigde de tijd waarin Kirchheimbolanden, toen nog Kirchheim, diende als woonstad. De stad beleefde haar hoogtepunt onder Prins Carl August (1719-1753) en vooral onder Carl Christian (1753-1788) van het Huis Nassau-Weilburg, en zijn welvarende, slimme, en muzikale echtgenote, Karoline Prinses van Oranje-Nassau-Diez.

Het is in deze periode dat de jonge Johann Gottfried Steller ervoor koos, al dan niet uit noodzaak, om in het leger van Nassau-Weilburg te dienen. Onder andere de zoon van Weigrand Steller, Conrad Steller, gehuwd met Maria Margretha Lambert, woonde zijn hele leven van 1701 tot 1761 in Kirchheimbolanden.

Kirchheimbolanden

Bischheim, de residentie van de familie Steller, is een schilderachtig dorpje op enkele kilometers afstand van Kirchheimbolanden. In dit landelijke oord hadden de Stellers hun boerenbedrijf, en gedurende de gehele 18e eeuw zijn ze te traceren in de geboorte-, huwelijks- en overlijdensakten die zijn opgetekend in het kerkboek van deze gemeente. Het evangelische kerkje dateert uit circa 1719, de periode waarin de Stellers hier actief waren, en wellicht hebben ze zelfs bijgedragen aan de bouw ervan.

Bischheim ligt in de Palts, op het Ilbesheimer Plateau binnen het zogenaamde Alzeyer Hügelland, behorend tot het Rheinhessen tafel- en heuvelland. Het omvat verschillende woonwijken, waaronder Am steinernen Berg, Heubergerhof, Heubergermühle, Jägerhaus, Kupfermühle en Pulvermühle. Buurgemeenten zijn – met de klok mee – Morschheim, Ilbesheim, Rittersheim, Gauersheim en Kirchheimbolanden.

De Leiselsbach stroomt dwars door Bischheim en neemt vanaf de rechterkant de Gutleutbach op aan de oostelijke rand van de nederzetting. Voorheen bekend als Bischofsheim, heeft het dorp zijn naam vroeg in de geschiedenis ontleend aan een familie van ridders. In 1214 schonk koning Friedrich II de bijkerk in Bischofsheim, met al zijn bezittingen, aan het Heilig Grafklooster in Speyer voor het heil van de zielen.

In de 16e eeuw stapte de parochie van Bischheim over op het evangelische geloof. Vanaf 1698 werd de kerk door zowel rooms-katholieke als protestantse gelovigen gezamenlijk gebruikt. Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd het dorp volledig verlaten, en in 1657 werden slechts acht huizen opnieuw bewoond. Tot het einde van de 18e eeuw behoorde het dorp tot de heerschappij van Kirchheim, eigendom van de vorsten van Nassau-Weilburg.

In 1802 telde de gemeente 359 inwoners, bestaande uit 12 rooms-katholieken, 309 lutheranen, 30 gereformeerden en 8 mennonieten. Na 1792 bezetten Franse revolutionaire troepen het gebied en annexeerden het na de Vrede van Campo Formio (1797). Van 1798 tot 1814 behoorde Bischheim tot het Franse departement Donnersberg en viel het onder het kanton Kirchheim, waar het onder de Mairie Kirchheimboland ressorteerde.

Met het Congres van Wenen (1815) en een uitwisselingsovereenkomst met Oostenrijk werd de regio in 1816 een deel van het Koninkrijk Beieren. Vanaf 1818 werd de gemeente Bischheim toegewezen aan het Landcommissariaat Kirchheim in de Beierse Rheinkreis, later aan het stadsdeelkantoor Kirchheimbolanden, waaruit in 1939 het district Kirchheimbolanden ontstond.

Na de Tweede Wereldoorlog maakte Bischheim tot 1949 of 1955 deel uit van de Franse bezettingszone en werd in 1946 opgenomen in de nieuwgevormde deelstaat Rijnland-Palts. Tijdens de eerste bestuurlijke hervorming in Rijnland-Palts verhuisde Bischheim in 1969 naar de nieuwgevormde Donnersbergkreis, en drie jaar later werd de gemeenschap opgenomen in het nieuw opgerichte Verbandsgemeinde van Kirchheimbolanden.

Bischheim, kerk met kosterhuis.